از کسانی که منو میشناسن فقط یک نفر هست که آدرس وبلاگ منو داره. راجع به اسم وبلاگم حرف زدیم و او با خنده به من گفت که اسم وبلاگم س ک س ی ه، و باعث جلب توجه میشه. من تعجب کردم و از اونجایی که او آدمیه که کلا اهل غلو کردنه، ترجیح دادم جدی ازش سوال کنم که آیا واقعا اینطوره یا داره شوخی میکنه؛ او دوباره خندید و گفت نه، نه اونقدرها هم، اما خب باعث جلب توجه میشه. بهش گفتم که من اصلا اینطور فکر نمیکردم، علت انتخاب این اسم هم به قد بلندی خودم مربوط نبوده.
من زن نسبتا قد بلندی هستم؛ البته در ایران. یعنی اگر کسی بخواد مشخصات من رو به پلیس بده شاید اشارهای هم به قدم بکنه. نه، نه اشتباه نکنید، اونقدرها هم بلند نیستم، عمرا اگه هم قد نیکول کیدمن باشم. خدا اگه خیلی مرحمت کرده باشه 167 سانتیمتر به من قد داده باشه، اونم که دیگه داد و قال نداره. راستش علت اصلی انتخاب این اسم، به مجسمههای جاکومتی و علاقه من به او و کارهاش برمیگرده. حتما اگه سری به موزه هنرهای معاصر زده باشید، و اون آدم زیبا رو که در حال راه رفتنه دیده باشید، علاقه من رو درک میکنید. خلاصه اینکه یک روزی من مجسمهای از جاکومتی دیدم، البته فقط تصویرش رو، اسم اون مجسمه بود: tall woman . من عاشق اون زن شدم. برای اینکه حس کردم یه چیزی بین من و او مشترکه، و مطمئنم اون چیز ربطی به قد نداشت. بعدها که باز بر حسب اتفاق او رو جای دیگری دیدم، تعجب کردم چون یه اسم دیگه داشت: standing woman . من دلم نمیخواست اسمش عوض بشه، او زن قد بلند منه، اسمش هم همینه.
داستان نامگذاری این وبلاگ هم همینه. از تمامی کسانی که این مدت برای من کامنت خصوصی گذاشتند و پرسیدند که قدم چند سانتیمتره؟ و آیا ای میل دارم یا نه؟ و مخصوصا از اون آقایی که پرسیده بود من 190 سانتیمترم تو چند سانتی، معذرت میخوام. دوستم به من گفت که باید از اول علت نامگذاری رو توضیح میدادی، اما من تا به حال ندیدم که کسی موقع راه اندازی وبلاگش علت نامگذاری رو نوشته باشه، مگر اینکه بعدها مثل من، ترجیح بده که این کار رو بکنه.
